Ukiyo-e

Dowiedz się więcej o ukiyo-e—japońskich drzeworytach z okresu Edo, które pokazywały „przepływający świat” aktorów, piękności, wojowników i słynnych miejsc czarnymi konturami, płaskim kolorem i miękkim bokashi—i zamień w PictorX zdjęcie w falę Hokusaia, ulewę Hiroshigego, piękność Utamara lub aktora Sharaku.

Katsushika Hokusai, Wielka fala w Kanagawie, ok. 1831
Katsushika Hokusai, Wielka fala w Kanagawie, ok. 1831

Czym jest ukiyo-e?

Ukiyo-e znaczy „obrazy przepływającego świata”. To sztuka japońskich drzeworytów i malarstwa, która rozkwitała od końca XVII do XIX wieku. Odbitki pokazywały to, co kochali mieszkańcy miast: słynne piękności i aktorów kabuki, bohaterów i legendy, pejzaże i znane miejsca, ptaki i kwiaty. Powstawały w dużych nakładach i sprzedawano je tanio—cenę odbitki często porównuje się z ceną miski makaronu—tak aby zwykli mieszczanie mogli je kupować, przypinać na ścianach, kolekcjonować i przekazywać dalej.

Przepływający świat Edo

W buddyzmie ukiyo oznaczało „świat smutku”, pełen cierpienia i przemijania. W okresie Edo (1603–1868), gdy szogunowie rządzili Japonią z Edo—dzisiejszego Tokio—, słowo brzmiące tak samo, ale pisane inaczej, zaczęło oznaczać „przepływający świat”: życie chwilą, dryfujące jak tykwa z nurtem strumienia. Kupcy i rzemieślnicy bogacili się, ale mieli niski status społeczny, więc wydawali pieniądze na przyjemności: teatry kabuki, herbaciarnie i licencjonowaną dzielnicę Yoshiwara, święta, podróże i modę. Ukiyo-e były ich obrazami—plakatem, pismem dla fanów, pamiątką i przewodnikiem jednocześnie.

Młoda kobieta w czerwonym kimonie zdobionym kwiatowymi medalionami, oglądająca się przez ramię w trakcie marszu, na gładkim jedwabnym tle
Hishikawa Moronobu, Piękność oglądająca się za siebie, koniec XVII wieku. Zwój pionowy, tusz i farby na jedwabiu, Muzeum Narodowe w Tokio.

Czterech rzemieślników, jedna odbitka

Odbitka była dziełem zespołu. Wydawca (hanmoto) wybierał temat, płacił za niego i go sprzedawał. Artysta (eshi) rysował projekt tuszem na cienkim papierze. Rytownik (horishi) przyklejał rysunek licem w dół na klocek z drewna górskiej wiśni i wycinał wszystko oprócz linii—niszcząc przy tym rysunek—by uzyskać klocek konturowy. Na odbitkach próbnych artysta zaznaczał kolory, a dla każdego koloru wycinano osobny klocek. Drukarz (surishi) nakładał pędzlem wodną farbę na każdy klocek, kładł na nim wilgotny papier washi z włókien morwy, dopasowany według znaczników pasowania zwanych kentō, i pocierał odwrocie okrągłym tamponem, baren—kolor po kolorze. Ścierając część farby z klocka przed drukiem, mógł uzyskać bokashi, miękkie przejścia tonalne na niebie i wodzie.

Kobiety w warsztacie na każdym etapie tworzenia drzeworytu—przygotowują papier, rzeźbią klocki i odbijają barenem—a gotowe arkusze wiszą do wyschnięcia
Utagawa Kunisada (Toyokuni III), Rzemieślnicy, z serii Współczesna parodia czterech stanów, 1857. Drzeworyt barwny, tryptyk.

Hokusai i Wielka fala

Katsushika Hokusai (1760–1849) pracował przez około siedemdziesiąt lat i używał ponad trzydziestu imion; pod koniec życia podpisywał się jako „stary człowiek szalony na punkcie malowania”. Około 1830–1832 wydał 36 widoków góry Fuji, serię pejzaży, która ostatecznie rozrosła się do czterdziestu sześciu plansz. Jej najsłynniejszy obraz, Pod wielką falą w Kanagawie—znany po prostu jako Wielka fala—, pokazuje olbrzymią falę zawijającą się w pazury piany nad trzema łodziami, podczas gdy Fuji, mała i nieruchoma, stoi w oddali. Seria śmiało wykorzystywała błękit pruski, nowy importowany pigment. Hokusai wydał też Hokusai Manga, tomy szkiców codziennego życia, zwierząt i duchów, które stały się wzornikiem dla artystów.

Wielka fala Hokusaia: ogromna niebieska fala zawijająca się w pazury białej piany nad trzema długimi łodziami, z małym ośnieżonym szczytem góry Fuji w oddali
Katsushika Hokusai, Pod wielką falą w Kanagawie (Wielka fala), z serii 36 widoków góry Fuji, ok. 1830–1832. Drzeworyt barwny.

Hiroshige: deszcz, śnieg i droga

Utagawa Hiroshige (1797–1858) stał się wielkim poetą pogody i podróży. Jego 53 stacje traktu Tōkaidō (1833–1834) podążają drogą z Edo do Kioto przez deszcz, śnieg, mgłę i światło księżyca, z podróżnymi, tragarzami i końmi w drodze. W 100 słynnych widokach Edo (1856–1858) stosował śmiałe kompozycje: przycięty przedmiot tuż na pierwszym planie, a za nim głęboki widok. W Nagłej ulewie nad mostem Shin-Ōhashi w Atake ludzie spieszą przez most pod cienkimi, ciemnymi kreskami deszczu. Głębokie błękity Hiroshigego i delikatne bokashi jego nieba podziwiano na całym świecie.

Nagła ulewa nad mostem Shin-Ōhashi w Atake Hiroshigego: ludzie z parasolami i w słomianych pelerynach spieszą przez drewniany most pod cienkimi, ciemnymi kreskami deszczu, z tratwą na rzece i zamglonym brzegiem w tle
Utagawa Hiroshige, Nagła ulewa nad mostem Shin-Ōhashi w Atake, z serii 100 słynnych widoków Edo, 1857. Drzeworyt barwny.

Utamaro i piękności

Kitagawa Utamaro (ok. 1753–1806) był mistrzem bijin-ga, „obrazów pięknych kobiet”. Współpracując w latach 90. XVIII wieku z wydawcą Tsutayą Jūzaburō, podszedł bardzo blisko: jego ōkubi-e, „portrety dużych głów”, pokazują kobiety od piersi lub ramion w górę, z cienkimi, płynnymi liniami twarzy i włosów, bogatymi wzorami kimon i lśniącym tłem ze sproszkowanej miki. Zamiast idealnych typów chciał pokazać charakter i uczucia—kobietę czytającą list, dmuchającą w szklaną zabawkę albo po prostu zatopioną w myślach.

Młoda kobieta Utamara, ukazana od piersi w górę w kimonie w czerwoną kratę i kwiaty wiśni, dmuchająca w szklaną zabawkę na jasnym, połyskującym tle z miki
Kitagawa Utamaro, Młoda kobieta dmuchająca w poppin, z serii Dziesięć typów kobiecej fizjonomii, ok. 1792–1793. Drzeworyt barwny na tle z miki.

Sharaku i scena kabuki

Wizerunki aktorów kabuki, yakusha-e, były plakatami i pin-upami Edo. Najbardziej tajemniczym mistrzem tego gatunku jest Tōshūsai Sharaku, który pojawił się w 1794 roku, w ciągu około dziesięciu miesięcy stworzył mniej więcej 140 odbitek i zniknął; nikt nie wie na pewno, kim był. Jego aktorzy ukazani są w zbliżeniu na ciemnym, połyskującym tle z miki, z zezującymi oczami, zaciśniętymi dłońmi i wykrzywionymi ustami w dramatycznym punkcie kulminacyjnym roli. Być może byli zbyt szczerzy dla ówczesnych fanów aktorów, ale dziś należą do najbardziej podziwianych portretów w sztuce japońskiej.

Aktor kabuki Sharaku w zbliżeniu na ciemnym, połyskującym tle z miki, z groźnym spojrzeniem i wykrzywionymi ustami, wysuwający szponiaste dłonie z czarnej szaty
Tōshūsai Sharaku, Aktor Ōtani Oniji III jako Yakko Edobei, 1794. Drzeworyt barwny na ciemnym tle z miki.

Kuniyoshi i wojownicy

Utagawa Kuniyoshi (1797–1861) zasłynął dzięki musha-e, wizerunkom wojowników. Jego seria 108 bohaterów popularnego Suikoden, rozpoczęta około 1827 roku, pokazuje banitów z chińskiej powieści przygodowej wijących się w walce, z ciałami pokrytymi tatuażami—i pomogła rozpocząć w Edo modę na tatuaże na całym ciele. Kuniyoshi wypełniał całe tryptyki olbrzymimi szkieletami, morskimi potworami, burzami i wirującymi chmurami, a do tego uwielbiał koty, które pojawiają się w wielu jego odbitkach. Jego śmiałe, gęste kompozycje często uważa się za wczesnego przodka mangi i komiksu.

Tryptyk Kuniyoshiego: olbrzymi szkielet wychyla się z ciemności przez podarte zasłony zrujnowanego pałacu w stronę dwóch wojowników, a księżniczka odczytuje zaklęcie ze zwoju
Utagawa Kuniyoshi, Wiedźma Takiyasha i widmowy szkielet, ok. 1844. Drzeworyt barwny, tryptyk.

Ptaki i kwiaty

Nie każda odbitka przedstawiała ludzi. Kachō-ga, „obrazy ptaków i kwiatów”, wyrosły z dawnej tradycji malarstwa chińskiego i japońskiego. Zarówno Hokusai, jak i Hiroshige tworzyli ich serie: śpiewający ptak na gałęzi śliwy, zimorodek nad irysami, wróble w śniegu, często z krótkim wierszem obok obrazu. Dzięki gałęzi wchodzącej z boku i rozległym pustym przestrzeniom te spokojne odbitki pokazują tę samą wrażliwość na pory roku, która przenika całe ukiyo-e—kwiaty wiśni wiosną, księżyc jesienią, śnieg zimą.

Drzeworyt Hiroshigego z ptakami i kwiatami: zimorodek nurkujący głową w dół nad niebieskimi i białymi irysami, z krótkim wierszem zapisanym obok, na wysokim, wąskim arkuszu
Utagawa Hiroshige, Zimorodek nad irysami, ok. 1832–1834. Drzeworyt barwny.

Japonizm: ukiyo-e wyrusza na Zachód

Gdy w latach 50. XIX wieku Japonia otworzyła porty dla handlu zagranicznego, japońskie odbitki napłynęły do Europy—według słynnej opowieści niektóre dotarły najpierw jako papier do pakowania porcelany. Artyści w Paryżu zakochali się w nich, a moda zyskała nazwę: japonizm. Claude Monet powiesił w swoim domu w Giverny ponad dwieście odbitek i zbudował japoński mostek nad stawem z liliami wodnymi. Vincent van Gogh zebrał ich setki i skopiował olejem Nagłą ulewę oraz Ogród śliwowy w Kameido Hiroshigego. Degas, Toulouse-Lautrec, Whistler, Mary Cassatt i plakaciści secesji uczyli się od ich płaskich barw, mocnych konturów, przyciętych kadrów i wysokich horyzontów, a okładka La Mer Debussy’ego (1905) przedstawia falę Hokusaia. W Japonii ukiyo-e podupadło po 1868 roku wraz z nadejściem fotografii i nowoczesnego druku, ale żyje dalej w drzeworytach shin-hanga XX wieku, w mandze i anime oraz w Wielkiej fali na rewersie banknotu 1000 jenów wprowadzonego w 2024 roku.

Olejna kopia Nagłej ulewy Hiroshigego wykonana przez Van Gogha: drewniany most i ciemne kreski deszczu w jaskrawych barwach, w ramie z przerysowanych japońskich znaków
Vincent van Gogh, Most w deszczu (według Hiroshigego), 1887. Olej na płótnie, Muzeum Van Gogha, Amsterdam.

Cyfrowy hołd w PictorX

PictorX Ukiyo-e to filtr inspirowany falami i Czerwoną Fuji Hokusaia, deszczem, śniegiem i pejzażami Hiroshigego, delikatnymi barwami i ślepym tłoczeniem Harunobu, pięknościami Utamara, aktorami Sharaku na ciemnej mice, wojownikami Kuniyoshiego, odbitkami z ptakami i kwiatami, złotem i srebrem surimono oraz księżycowymi nocami Kawase Hasuiego. Naśladuje wygląd drzeworytu—czarny klocek konturowy, płaskie plamy koloru drukowane z lekkim przesunięciem, przejścia bokashi, słoje drewna i włókna papieru washi—i dodaje kartusz z tytułem oraz czerwoną pieczęć; pociągnięcia pędzla w kartuszu są dekoracyjne, to nie prawdziwe pismo japońskie. Nie jest reprodukcją żadnej odbitki muzealnej, kopią AI projektu ukiyo-e ani roszczeniem do autentyczności: każdy obraz powstaje z Twojego własnego zdjęcia. Oryginały najlepiej oglądać w takich miejscach jak Ōta Memorial Museum of Art i Sumida Hokusai Museum w Tokio, Muzeum Narodowe w Tokio, British Museum w Londynie, Museum of Fine Arts w Bostonie i Muzeum Van Gogha w Amsterdamie.

Portret jako drzeworyt w ciepłych barwach zachodu słońca, z górami, jeziorem, czerwonym pomostem i cienkimi kreskami deszczu, wykonany filtrem Ukiyo-e w PictorX
Portret jako drzeworyt w ciepłych barwach zachodu słońca, z górami, jeziorem, czerwonym pomostem i cienkimi kreskami deszczu, wykonany filtrem Ukiyo-e w PictorX

Stwórz własne ukiyo-e w PictorX

Otwórz efekt Ukiyo-e, wczytaj zdjęcie—najlepiej sprawdza się portret z wyraźnym motywem—i wybierz Styl: Hokusai, Hiroshige, Utamaro, Sharaku, Kuniyoshi, Ptaki i kwiaty, Czerwona Fuji, Śnieg, Harunobu, Hasui lub Surimono. Wybierz Paletę—Edo, Zdjęcie, Indygo, Zachód słońca lub Wyblakły—a następnie użyj suwaka Grubość linii dla czarnych konturów, Ornament dla fal, deszczu, śniegu, chmur, miki, kwiatów, złota i tłoczenia, Szczegół dla precyzji linii, plam koloru i wzorów kimona oraz Bokashi dla miękkich przejść na niebie i w plamach koloru. Włącz lub wyłącz Kartusz, użyj Usuń tło, aby usunąć własne tło zdjęcia, tak by motyw stał swobodnie przed sceną, a potem eksportuj lub edytuj dalej w PictorX.

Często zadawane pytania

Co znaczy ukiyo-e?

„Obrazy przepływającego świata”. Słowo ukiyo oznaczało kiedyś bolesny, przemijający świat buddyzmu; w okresie Edo zaczęło oznaczać przyjemności miejskiego życia—teatr, modę, piękno i podróże—które pokazywały odbitki.

Kim są najsłynniejsi artyści ukiyo-e?

Katsushika Hokusai (Wielka fala), Utagawa Hiroshige (trakt Tōkaidō i widoki Edo), Kitagawa Utamaro (piękne kobiety), Tōshūsai Sharaku (aktorzy kabuki) i Utagawa Kuniyoshi (wojownicy), a także wcześniejsi mistrzowie, tacy jak Hishikawa Moronobu i Suzuki Harunobu.

Jak powstawała odbitka ukiyo-e?

Zespołowo: artysta rysował projekt, rytownik wycinał w drewnie wiśni klocek konturowy i osobny klocek dla każdego koloru, drukarz odbijał je kolejno na wilgotnym papierze washi za pomocą baren, a wydawca finansował i sprzedawał odbitki.

Jak ukiyo-e wpłynęło na sztukę Zachodu?

Od lat 60. XIX wieku japońskie odbitki inspirowały japonizm w Europie. Monet, Van Gogh, Degas, Toulouse-Lautrec, Whistler, Cassatt i plakaciści secesji przejęli ich płaskie barwy, mocne kontury, przycięte kadry i nietypowe ujęcia.

Czy filtr PictorX to prawdziwa odbitka ukiyo-e?

Nie. To cyfrowy hołd stworzony z Twojego własnego zdjęcia, a nie kopia żadnej odbitki, a pismo w jego kartuszu jest dekoracyjne. Oryginalne drzeworyty pozostają dziełami sztuki w muzeach i kolekcjach.

Chcesz wypróbować?

Otwórz PictorX w swojej przeglądarce — do uruchomienia nie jest wymagana żadna instalacja ani karta kredytowa.

Wypróbuj Ukiyo-e