Impresjonizm
Dowiedz się więcej o impresjonizmie—ruchu Moneta, Renoira, Degasa, Pissarra, Sisleya i Morisot, którzy wyszli z pracowni, by malować ulotne światło, kolor i nowoczesne życie szybkimi, widocznymi pociągnięciami pędzla—i zamień zdjęcie w staw z liliami wodnymi, mglisty wschód słońca, pole maków, popołudnie u Renoira, pastel Degasa albo szkic Morisot w PictorX.
Czym jest impresjonizm?
Impresjonizm to sposób malowania, który narodził się we Francji w latach 60. i 70. XIX wieku wokół Claude’a Moneta, Pierre’a-Auguste’a Renoira, Camille’a Pissarra, Alfreda Sisleya, Edgara Degasa i Berthe Morisot. Zamiast wygładzonych scen historycznych malowanych w pracowni malowali świat wokół siebie—bulwary i dworce, kawiarnie i sale taneczne, ogrody, rzeki i wybrzeże—i próbowali uchwycić ulotną chwilę: światło jednej godziny, migotanie wody, podmuch wiatru w trawie. Ich obrazy składają się z szybkich, widocznych pociągnięć jasnego koloru, które z bliska wydają się szorstkie, a z kilku kroków stapiają się w światło i powietrze.
Paryż 1874: pierwsza wystawa
We Francji XIX wieku kariera artysty zależała od Salonu, oficjalnej wystawy w Paryżu, której jury wolało gładkie, wykończone obrazy o tematyce historycznej, mitologicznej i religijnej. W 1863 roku odrzucono tak wiele prac, że cesarz Napoleon III zezwolił na Salon des Refusés, gdzie tłumy śmiały się ze Śniadania na trawie Édouarda Maneta. Zmęczeni odrzuceniami Monet, Renoir, Degas, Pissarro, Sisley, Morisot, Cézanne i inni założyli własne stowarzyszenie spółdzielcze i 15 kwietnia 1874 roku otworzyli niezależną wystawę w dawnej pracowni fotografa Nadara przy boulevard des Capucines 35. Około trzydziestu artystów pokazało ponad 160 prac. Dziesięć dni później krytyk Louis Leroy wyśmiał wystawę w satyrycznym piśmie Le Charivari w artykule zatytułowanym „Wystawa impresjonistów”—i żart stał się nazwą ruchu. Była to pierwsza z ośmiu wystaw grupowych, organizowanych do 1886 roku.
Impresja, wschód słońca
Obraz, który dał nazwę ruchowi, to Impresja, wschód słońca Moneta—widok portu w Hawrze datowany na 1872 rok. W szaroniebieskiej porannej mgle rozpływają się kształty statków, dźwigów i kominów; na pierwszym planie małe łodzie wiosłowe są ciemnymi sylwetkami, a pomarańczowe słońce rzuca na wodę połamaną smugę odblasków. Obraz powstał szybko, mokre na mokrym, cienkimi laserunkami i kilkoma pociągnięciami czystego koloru. Gdy poproszono go o tytuł do katalogu, wspominał później Monet, obraz naprawdę nie mógł uchodzić za widok Hawru, więc powiedział: „Napiszcie: Impresja”. Leroy zrobił z tego słowa obelgę. Dziś obraz wisi w Musée Marmottan Monet w Paryżu; skradziono go w 1985 roku i odzyskano w 1990 roku.
Malowanie w plenerze
Impresjoniści nie wymyślili malowania na świeżym powietrzu, ale uczynili z niego swój sposób pracy. Pomogły dwa wynalazki: składana metalowa tubka na farbę, opatentowana w 1841 roku przez amerykańskiego portrecistę Johna Goffe’a Randa, oraz lekka, składana sztaluga skrzynkowa. Farb nie trzeba było już ucierać i mieszać w pracowni, a nowe linie kolejowe wiozły malarzy z Paryża nad brzegi Sekwany w Argenteuil i Bougival, do lasu Fontainebleau i na wybrzeże Normandii. Renoir miał powiedzieć synowi, że bez farb w tubkach nie byłoby Cézanne’a, Moneta, Sisleya ani Pissarra, ani impresjonizmu. Malowanie en plein air oznaczało malowanie szybkie, zanim zmieni się światło—czasem na kilku płótnach na zmianę—i to jeden z powodów swobodnego, szkicowego pociągnięcia pędzla. Maki Moneta (1873), letnie pole koło Argenteuil, przez które idą wśród czerwonych kwiatów jego żona Camille i syn Jean, pokazano na wystawie w 1874 roku.
Lilie wodne Moneta w Giverny
Monet malował ten sam motyw wciąż od nowa, o różnych porach dnia i roku, by pokazać, jak zmienia go światło: Stogi siana (1890–91), Topole i fasadę katedry w Rouen (1892–94). W 1883 roku osiadł w Giverny, wsi nad Sekwaną, a od 1893 roku wykopał staw, przekierował strumień, posadził wierzby, irysy i lilie wodne i zbudował zielony japoński mostek. Przez ostatnie trzydzieści lat życia wodny ogród był jego głównym tematem: namalował około 250 obrazów lilii wodnych, w których znika horyzont, a płótno staje się już tylko wodą, kwiatami i odbiciami nieba i drzew. Nawet gdy zaćma zamgliła mu wzrok, pracował nad ogromnymi panelami, Grandes Décorations, które podarował państwu francuskiemu; umieszczono je w dwóch owalnych salach Musée de l’Orangerie w Paryżu i udostępniono publiczności w 1927 roku, kilka miesięcy po jego śmierci.
Renoir: światło między liśćmi
Pierre-Auguste Renoir zaczynał jako malarz porcelany i wolał malować ludzi niż pejzaże. Jego Bal w Moulin de la Galette (1876) przedstawia niedzielne popołudnie z tańcami na Montmartrze, gdy słońce pada przez drzewa okrągłymi plamami na kapelusze, twarze i marynarki; Śniadanie wioślarzy (1880–81) pokazuje jego przyjaciół na tarasie restauracji nad Sekwaną. Renoir malował skórę w ciepłych różach, brzoskwiniach i kremach, miękkimi, pierzastymi pociągnięciami, a cienie w błękitach i fioletach zamiast brązów. Nie wszystkim się to podobało: w 1876 roku krytyk Le Figaro skarżył się, że jeden z jego aktów wygląda jak rozkładające się ciało pokryte zielonymi i fioletowymi plamami—a tak po prostu wygląda nakrapiane światło słońca. Pod koniec życia, zniszczony przez reumatoidalne zapalenie stawów, malował dalej w Cagnes-sur-Mer z pędzlem włożonym między zesztywniałe palce.
Degas: tancerki i scena
Edgar Degas pomagał organizować wystawy impresjonistów i brał udział w siedmiu z ośmiu, ale nie lubił tej nazwy, nazywał siebie realistą i rzadko malował w plenerze. Jego światem było miasto we wnętrzach: kawiarnie, pralnie, sklepy modystek, tor wyścigowy, a przede wszystkim balet Opery Paryskiej, który rysował i malował setki razy—tancerki na próbie, przy rozciąganiu, w oczekiwaniu i w ukłonie w ostrym świetle rampy. Degas pracował z pamięci i na podstawie rysunków, kadrował sceny jak migawkowe zdjęcie albo japoński drzeworyt i patrzył z góry z loży lub z dołu z kanału dla orkiestry. Był mistrzem pastelu: budował kolor warstwami kresek i szrafowań na mocnym konturze, jak w L’Étoile (Gwiazda), i sięgał po niego coraz częściej, gdy słabł mu wzrok. Jego woskowa rzeźba Mała tancerka w wieku czternastu lat wywołała skandal na wystawie w 1881 roku.
Berthe Morisot i kobiety impresjonistki
Berthe Morisot była jedną z założycielek grupy i wystawiała na wszystkich wystawach impresjonistów z wyjątkiem jednej—opuściła wystawę z 1879 roku, rok po narodzinach córki Julie. Kobiety nie mogły studiować w École des Beaux-Arts ani swobodnie malować samotnie w kawiarniach czy na bulwarach, więc malowała życie, które znała: matki i dzieci, kobiety przy toalecie, ogrody, balkony i wakacje nad morzem. Jej Kołyska (1872), na której siostra Edma czuwa nad śpiącym niemowlęciem, wisiała na wystawie w 1874 roku. Pędzel Morisot jest najszybszy i najlżejszy ze wszystkich impresjonistów: długie zygzaki i zamaszyste smagnięcia bieli, bladego różu, błękitu i zieleni, z narożnikami i brzegami pozostawionymi niedokończonymi. W 1874 roku poślubiła Eugène’a Maneta, brata Édouarda. Amerykanka Mary Cassatt, zaproszona przez Degasa, dołączyła do grupy w 1879 roku, a z impresjonistami wystawiała też Marie Bracquemond.
Rozbity kolor i barwne cienie
Impresjoniści zmienili sposób budowania obrazu. Malowali na płótnach gruntowanych na biało lub jasnoszaro zamiast na ciemnobrązowo, tak że światło zdawało się płynąć z wnętrza. Kładli obok siebie pociągnięcia niemal czystego koloru—„rozbity kolor”—zamiast gładko je stapiać, by plamki mieszały się w oku i zdawały się drgać. Znali teorię chemika Michela-Eugène’a Chevreula, który pokazał, że kolory położone obok siebie wzajemnie się zmieniają, i zestawiali barwy dopełniające: pomarańcz z błękitem, czerwień z zielenią. Cienie nie były już brązowe ani czarne, lecz niebieskie, fioletowe lub zielone, zabarwione przez niebo i otaczające światło; Monet i Pissarro niemal całkowicie unikali czerni. Umożliwiły to nowe, jasne pigmenty—błękit kobaltowy, syntetyczna ultramaryna, żółcień chromowa, zieleń szmaragdowa i wiridian. Farbę kładziono grubo, mokre na mokrym, a każde pociągnięcie pozostawało widoczne.
Od skandalu do najbardziej kochanej sztuki świata
Przez lata impresjoniści byli biedni i wyśmiewani, a przetrwali dzięki nielicznym zwolennikom: marszandowi Paulowi Durand-Ruelowi, który kupował ich obrazy hurtowo i w 1886 roku zawiózł około 300 z nich do Nowego Jorku, gdzie amerykańscy kolekcjonerzy kupowali chętniej niż francuscy; oraz malarzowi Gustave’owi Caillebotte’owi, który kupował prace przyjaciół i zapisał swoją kolekcję państwu francuskiemu, które po długich sporach przyjęło tylko jej część. Camille Pissarro, ojcowska postać grupy, jako jedyny wystawiał na wszystkich ośmiu wystawach. Na ostatniej, w 1886 roku, Georges Seurat pokazał kropki puentylizmu, a wkrótce Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin—nazwani później postimpresjonistami—posunęli kolor i formę jeszcze dalej. Impresjonizm otworzył drogę niemal całej sztuce nowoczesnej i dziś należy do najbardziej kochanej sztuki na świecie: Musée d’Orsay w Paryżu ma największą kolekcję, a w 2019 roku jeden ze Stogów siana Moneta sprzedano na aukcji za 110,7 miliona dolarów.
Cyfrowy hołd w PictorX
Impresjonizm w PictorX to filtr inspirowany liliami wodnymi Moneta, Impresją, wschodem słońca i polami maków, nakrapianym światłem Renoira, pastelowymi tancerkami Degasa i szybkim, lekkim pędzlem Morisot. Naśladuje sposób, w jaki buduje się obraz impresjonistyczny: warstwy zwężających się plamek pędzla, od szerokich do drobnych pociągnięć, które podążają za kształtami twojego zdjęcia, rozbity kolor, barwne cienie zamiast czerni, gruba farba na fakturze płótna lub pastel na papierze oraz opcjonalna złocona rama. Nie jest to reprodukcja żadnego obrazu, kopia arcydzieła wykonana przez AI ani roszczenie do autentyczności: każdy obraz powstaje z twojego własnego zdjęcia. Oryginały najlepiej oglądać w miejscach takich jak Musée d’Orsay, Musée de l’Orangerie i Musée Marmottan Monet w Paryżu, National Gallery w Londynie, Art Institute of Chicago, Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku i Phillips Collection w Waszyngtonie—a ogród Moneta w Giverny wciąż można zwiedzać.
Stwórz własny obraz impresjonistyczny w PictorX
Otwórz efekt Impresjonizm, wczytaj zdjęcie—najlepiej sprawdza się portret lub pejzaż z wyraźnym motywem—i wybierz Styl: Lilie wodne, Wschód słońca, Maki, Renoir, Degas lub Morisot. Wybierz Paletę—Światło dzienne, Zdjęcie, Poranek, Zachód słońca lub Zmierzch—a potem użyj suwaka Rozmiar pędzla dla wielkości pociągnięć, Szczegóły dla tego, jak dokładnie malowane są twarze i krawędzie, Kolor rozbity dla plamek czystego koloru w każdym pociągnięciu i Światło dla siły ciepłego światła i barwnych cieni. Włącz lub wyłącz złoconą Ramkę, a potem wyeksportuj obraz lub edytuj dalej w PictorX.
Często zadawane pytania
Skąd nazwa impresjonizm?
Od obrazu Claude’a Moneta Impresja, wschód słońca (1872). Na pierwszej wystawie grupowej w 1874 roku krytyk Louis Leroy użył jego tytułu, by wyśmiać całą wystawę jako „Wystawę impresjonistów”, a malarze wkrótce sami przyjęli tę nazwę.
Kim byli najważniejsi impresjoniści?
Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, Alfred Sisley, Edgar Degas, Berthe Morisot, Mary Cassatt i Gustave Caillebotte. Édouard Manet ich inspirował, ale nigdy nie wystawiał na ich wystawach, a Paul Cézanne wystawiał z nimi, zanim poszedł własną drogą.
Jakie są cechy obrazu impresjonistycznego?
Szybkie, widoczne pociągnięcia pędzla; jasne kolory kładzione obok siebie zamiast mieszane; barwne cienie zamiast czerni czy brązu; codzienne, nowoczesne tematy; a przede wszystkim efekt światła i atmosfery w jednej chwili, często malowany w plenerze.
Gdzie można zobaczyć lilie wodne Moneta?
Największe to osiem paneli Grandes Décorations w Musée de l’Orangerie w Paryżu. Inne obrazy lilii wodnych wiszą w Musée Marmottan Monet, Musée d’Orsay, National Gallery w Londynie, Museum of Modern Art w Nowym Jorku i wielu innych muzeach, a sam ogród można zwiedzać w Giverny.
Czy filtr PictorX to prawdziwy obraz impresjonistyczny?
Nie. To cyfrowy hołd stworzony z twojego własnego zdjęcia, a nie kopia jakiegokolwiek obrazu. Oryginalne obrazy impresjonistów pozostają dziełami sztuki w muzeach i kolekcjach.
Powiązane narzędzia
Filtr impresjonistyczny do zdjęć
Zamień zdjęcie w przeglądarce w obraz impresjonistyczny: wśród lilii wodnych Moneta, w zamglonym porcie z Impresji, wschodu słońca albo na polu maków, w plamistym świetle Renoira, jako pastel Degasa lub szybkimi pociągnięciami Morisot.
Efekty artystyczne
Przekształcaj zdjęcia za pomocą malarstwa olejnego, akwareli, ołówka, tuszu komiksowego, pasteli, wycinanek z papieru i innych dzieł sztuki studyjnej.
Vincentcie van Goghu
Krótki przewodnik po Vincentcie van Goghu: holenderski postimpresjonizm, wirujące pociągnięcia pędzla, Gwiaździsta noc i słoneczniki oraz pełen szacunku cyfrowy hołd, który wypróbujesz w PictorX.
Pointylizmie
Krótki przewodnik po pointylizmie: Seurat i Signac, neoimpresjonizm, optyczne mieszanie kolorów kropkami oraz cyfrowy hołd w PictorX.
Fowizm
Krótki przewodnik po fowizmie: Salon Jesienny 1905 i „dzikie bestie”, korzenie u Van Gogha, Gauguina i Signaca, Matisse i Derain w Collioure, Derain w Londynie, Vlaminck w Chatou, koniec ruchu oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Ukiyo-e
Krótki przewodnik po ukiyo-e: przepływający świat Edo, jak wydawca, artysta, rytownik i drukarz tworzyli drzeworyt, Hokusai i Wielka fala, deszcz i drogi Hiroshigego, piękności Utamara, aktorzy Sharaku, wojownicy Kuniyoshiego, ptaki i kwiaty, japonizm oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Secesja (art nouveau)
Krótki przewodnik po secesji (art nouveau): skąd wzięła się nazwa, plakaty Muchy, linia bicza i budowle Horty, Guimarda i Gaudíego, Klimt i Secesja wiedeńska, szkło Tiffany’ego i biżuteria Lalique’a, rysunki tuszem Beardsleya, koniec stylu i jego powrót oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Kubizm
Krótki przewodnik po kubizmie: Picasso i Braque, kubizm analityczny i syntetyczny, pofragmentowane płaszczyzny, wiele punktów widzenia oraz cyfrowy hołd w PictorX.
Chcesz wypróbować?
Otwórz PictorX w swojej przeglądarce — do uruchomienia nie jest wymagana żadna instalacja ani karta kredytowa.
Wypróbuj impresjonizm