René Magritte
Dowiedz się więcej o René Magritte’cie—belgijskim surrealiście, który malował jabłka, fajki, chmury i mężczyzn w melonikach ze spokojem malarza szyldów, a potem umieszczał je tam, gdzie w żaden sposób nie mogą się znaleźć—i umieść zdjęcie w jednym z jego niemożliwych obrazów w PictorX.
Kim był René Magritte?
René Magritte (1898–1967) był belgijskim malarzem i jednym z wielkich surrealistów. W przeciwieństwie do Dalego nie malował topniejących snów: malował zwyczajne rzeczy—jabłko, fajkę, melonik, chmurę, okno—w jasnym, płaskim, niemal bezosobowym stylu, a potem zestawiał je w sposób pozbawiony sensu. Skała unosi się nad morzem, noc zapada nad ulicą pod dziennym niebem, z nieba padają mężczyźni. Jego obrazy to ciche, dowcipne zagadki o szczelinie między rzeczami, ich nazwami i ich wizerunkami, i stały się jednymi z najbardziej rozpoznawalnych obrazów XX wieku.
Dzieciństwo nad Sambrą
Magritte urodził się 21 listopada 1898 roku w Lessines, na francuskojęzycznym południu Belgii, i dorastał w Châtelet i Charleroi. W 1912 roku, gdy miał trzynaście lat, jego matka utopiła się w rzece Sambrze; według opowieści przekazanej znacznie później, gdy ją odnaleziono, jej nocna koszula owinięta była wokół twarzy. Wielu łączyło to z zasłoniętymi twarzami na jego obrazie Kochankowie, choć sam Magritte odrzucał takie wyjaśnienia. Chętniej wspominał inne chwile dzieciństwa—przede wszystkim stary cmentarz, na którym obserwował malarza przy pracy wśród połamanych kamiennych kolumn i czuł, że w malarstwie jest coś magicznego.
Tapety, plakaty i Pieśń miłosna
W 1916 roku Magritte rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Brukseli, a w 1922 roku poślubił Georgette Berger, którą poznał jako nastolatek i która przez całe życie była jego żoną i modelką. Aby zarobić na życie, projektował tapety w fabryce oraz rysował plakaty i reklamy—rzemiosło, które nauczyło go malować jasno i prosto. Na początku lat 20. przyjaciel pokazał mu reprodukcję Pieśni miłosnej (1914) Giorgia de Chirica, na której gipsowa głowa i gumowa rękawica wiszą na murze obok zielonej kuli. Magritte mówił, że wycisnęła mu łzy z oczu i pokazała nowy rodzaj malarstwa, w którym poezja tkwi w dziwnych spotkaniach zwyczajnych rzeczy.
Paryż i surrealiści
Magritte namalował swój pierwszy surrealistyczny obraz, Zagubionego dżokeja, w 1926 roku, a rok później miał pierwszą wystawę w Brukseli; krytycy byli wrogo nastawieni. W 1927 roku wraz z Georgette przeprowadził się do Le Perreux-sur-Marne pod Paryżem, gdzie poznał André Bretona, Paula Éluarda i innych surrealistów oraz namalował niektóre ze swoich najśmielszych obrazów, w tym Kochanków (1928), na których mężczyzna i kobieta całują się przez białe tkaniny zakrywające ich głowy. Ale Magritte nigdy naprawdę nie pasował do grupy paryskiej, pokłócił się z Bretonem i w 1930 roku wrócił do Brukseli, gdzie mieszkał do końca życia—skromny człowiek w garniturze i meloniku, który malował w jadalni.
Ceci n'est pas une pipe
Zdradliwość obrazów (1929), dziś w Los Angeles County Museum of Art, przedstawia fajkę namalowaną tak prosto jak ilustracja w katalogu handlowym, nad odręcznym napisem „Ceci n'est pas une pipe”—„To nie jest fajka”. Zdanie brzmi absurdalnie, dopóki nie zobaczymy, że jest prawdziwe: to tylko obraz fajki, której nie da się nabić tytoniem ani zapalić. W tym samym roku Magritte opublikował Słowa i obrazy, krótki ilustrowany tekst o śliskiej relacji między rzeczami, ich nazwami i ich wizerunkami, a w Kluczu snów (1930) podpisał obrazki jajka, buta i kapelusza niewłaściwymi słowami. Francuski filozof Michel Foucault napisał później o tym obrazie całą książkę, To nie jest fajka (1973).
Meloniki, jabłka i chmury
Z biegiem lat mężczyzna w meloniku, widziany z przodu lub od tyłu, stał się najbardziej znaną postacią Magritte’a—zwykłym, anonimowym mieszczuchem, bardzo podobnym do samego Magritte’a. W Synu człowieczym (1964), autoportrecie, przed jego twarzą unosi się zielone jabłko. „Wszystko, co widzimy, ukrywa coś innego”, wyjaśniał Magritte; „zawsze chcemy zobaczyć to, co ukryte jest za tym, co widzimy”. Jabłka, chmury, fajki, ptaki, zasłony, okna i sztalugi wracają raz po raz na jego obrazach, malowane z tą samą spokojną starannością, a często powtarzał jeden pomysł w kilku wersjach, każdej nieco innej.
Golkonda i Imperium świateł
Na obrazie Golkonda (1953) dziesiątki mężczyzn w ciemnych płaszczach i melonikach wiszą w powietrzu przed zwykłymi domami, nieruchomi jak krople deszczu na fotografii—albo jakby się wznosili. Imperium świateł, które Magritte namalował w ponad tuzinie wersji między 1949 a 1964 rokiem, pokazuje cichą ulicę nocą, z latarnią i oświetlonymi oknami, pod jasnoniebieskim dziennym niebem z białymi chmurami. Nie ma w nim nic fantastycznego, a jednak jest niemożliwe: dzień i noc obok siebie. W 2024 roku jedna z wersji została sprzedana na aukcji w Nowym Jorku za ponad 120 milionów dolarów, co jest rekordem dla obrazu surrealistycznego.
Tajemnice na widoku
Magritte uwielbiał ukrywać i odsłaniać. W Kochankach (1928) dwie głowy całują się przez białe tkaniny; w Zakazie reprodukcji (1937) mężczyzna patrzy w lustro i widzi tył własnej głowy; w Kondycji ludzkiej (1933) obraz na sztalugach przed oknem tak dokładnie przedłuża krajobraz za oknem, że nie wiadomo, gdzie kończy się płótno, a zaczyna widok. Wielka rodzina (1963) wypełnia sylwetkę wielkiego ptaka błękitnym niebem i białymi chmurami nad ciemnym, wzburzonym morzem, a Zamek w Pirenejach (1959) umieszcza zamek na szczycie ogromnej skały unoszącej się nad falami.
Słońce, wojna i okres „krowi”
W czasie niemieckiej okupacji Belgii podczas drugiej wojny światowej Magritte odpowiedział na mrok epoki zaskakującą zmianą stylu: przez kilka lat malował jasnymi, rozbitymi kolorami zapożyczonymi od Renoira i impresjonistów—okres ten nazwał „surrealizmem w pełnym słońcu”. W 1948 roku, na swoją pierwszą indywidualną wystawę w Paryżu, poszedł dalej i w ciągu kilku tygodni namalował serię prymitywnych, krzykliwych i celowo wulgarnych obrazów—swój période vache, czyli okres „krowi”—które zszokowały jego wielbicieli. Potem wrócił do swojego spokojnego, jasnego stylu, a jego sława stale rosła, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych.
Rue Esseghem i Muzeum Magritte’a
W latach 1930–1954 Magritte i Georgette mieszkali w skromnym domu przy rue Esseghem 135 w Jette, dzielnicy Brukseli, gdzie namalował mniej więcej połowę swoich dzieł; dziś mieści się tam René Magritte Museum. Magritte zmarł w Brukseli 15 sierpnia 1967 roku. W 2009 roku Królewskie Muzea Sztuk Pięknych Belgii otworzyły Muzeum Magritte’a przy Place Royale w Brukseli, z największą na świecie kolekcją jego obrazów, rysunków, fotografii i filmów. Jego twórczość wpłynęła na pop-art i sztukę konceptualną, na filmowców i twórców reklam: Paul McCartney kupił jeden z jego obrazów z zielonym jabłkiem, który zainspirował logo firmy Beatlesów, Apple.
Cyfrowy hołd w PictorX
Filtr René Magritte w PictorX jest inspirowany Synem człowieczym, Golkondą, Imperium świateł, Dekalkomanią, Kochankami, Zdradliwością obrazów, Wielką rodziną i Zamkiem w Pirenejach. Nie jest reprodukcją żadnego obrazu Magritte’a, nie jest kopią jego dzieł wykonaną przez AI i nie ma związku z Fundacją Magritte’a ani jego spadkobiercami: każda scena powstaje z Twojego własnego zdjęcia, a jej podpis brzmi „Ceci n'est pas une photo”—bo to już nie jest zdjęcie. Obrazy samego Magritte’a najlepiej oglądać w Muzeum Magritte’a i René Magritte Museum w Brukseli, w Los Angeles County Museum of Art, w Menil Collection w Houston, w Museum of Modern Art w Nowym Jorku i w Kolekcji Peggy Guggenheim w Wenecji.
Stwórz własnego Magritte’a w PictorX
Otwórz efekt René Magritte, wczytaj zdjęcie—najlepiej sprawdza się portret z wyraźnym motywem—i wybierz styl: Syn człowieczy, Golkonda, Imperium świateł, Dekalkomania, Kochankowie, Zdradliwość obrazów, Wielka rodzina lub Zamek w Pirenejach. Wybierz paletę—Sen, Zdjęcie, Zmierzch, Noc lub Pustynia—a następnie użyj Zniekształcenia, by scena była dziwniejsza, Oniryczności, by wygładzić zdjęcie w spokojną, równą farbę, Szczegółów, by dodać chmury, kapelusze, mężczyzn i fałdy, oraz Cieni, by pogłębić cienie. Włącz lub wyłącz Unoszące się obiekty, użyj Usuń tło, by motyw wyraźnie się wyróżniał, a potem wyeksportuj obraz lub edytuj dalej w PictorX.
Często zadawane pytania
Co znaczy „Ceci n'est pas une pipe”?
„To nie jest fajka”. Słowa widnieją pod namalowaną fajką w Zdradliwości obrazów (1929) Magritte’a. I są prawdziwe: obraz jest tylko wizerunkiem fajki, a nie fajką, którą można zapalić. Dzieło skłania do myślenia o różnicy między rzeczami, ich nazwami i ich wizerunkami.
Dlaczego zielone jabłko zasłania twarz w Synu człowieczym?
Magritte mówił, że wszystko, co widzimy, ukrywa coś innego, i że zawsze chcemy zobaczyć to, co ukryte jest za tym, co widzimy. Jabłko zasłania właśnie tę twarz, którą najbardziej chcemy zobaczyć, więc obraz jest zarazem autoportretem i zagadką.
Jakie są najsłynniejsze obrazy Magritte’a?
Kochankowie (1928), Zdradliwość obrazów (1929), Kondycja ludzka (1933), Golkonda (1953), Imperium świateł (od 1949), Zamek w Pirenejach (1959), Wielka rodzina (1963) i Syn człowieczy (1964).
Gdzie mogę zobaczyć dzieła Magritte’a?
Największa kolekcja znajduje się w Muzeum Magritte’a w Brukseli, a jego dawny dom w Jette to René Magritte Museum. Inne ważne dzieła są w Los Angeles County Museum of Art, Menil Collection w Houston, Museum of Modern Art w Nowym Jorku i Kolekcji Peggy Guggenheim w Wenecji.
Czy filtr PictorX to prawdziwy obraz Magritte’a?
Nie. To cyfrowy hołd stworzony z Twojego własnego zdjęcia, a nie kopia któregokolwiek z jego obrazów, i nie ma związku z Fundacją Magritte’a. Dzieła samego Magritte’a pozostają dziełami sztuki w muzeach i kolekcjach.
Powiązane narzędzia
Filtr René Magritte
Przenieś zdjęcie do obrazu w stylu René Magritte’a w przeglądarce: jabłko przed twarzą jak w Synu człowieczym, deszcz mężczyzn w Golkondzie, Imperium świateł, Dekalkomania, Kochankowie, „Ceci n'est pas une photo”, Wielka rodzina albo Zamek w Pirenejach.
Efekty artystyczne
Przekształcaj zdjęcia za pomocą malarstwa olejnego, akwareli, ołówka, tuszu komiksowego, pasteli, wycinanek z papieru i innych dzieł sztuki studyjnej.
Salvador Dalí
Krótki przewodnik po Salvadorze Dalím: dzieciństwo w Figueres i Cadaqués, Lorca i Buñuel, Gala i surrealiści, Trwałość pamięci, podwójne obrazy, kule, szuflady i telefon-homar, Hollywood i Disney, Leda Atomica, jego Teatr-Muzeum oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Yves Tanguy
Krótki przewodnik po twórczości Yves’a Tanguy’ego: dzieciństwo w Paryżu i Bretanii, marynarka handlowa, obraz De Chirica zobaczony z autobusu, surrealiści z rue du Château, Mamo, tata jest ranny!, równiny bez horyzontu, Kay Sage i Ameryka, Nieokreślona podzielność, Zwielokrotnienie łuków oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Surrealizm
Krótki przewodnik po surrealizmie: manifest André Bretona z 1924 roku, metafizyczne place De Chirica, miękkie zegary Dalego, jabłka i fajki Magritte’a, Ernst, Miró i wykwintny trup, kobiety i fotografowie ruchu, jego dziedzictwo oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Pop Art
Dowiedz się, jak Pop Art zamienił reklamę, komiksy i produkty konsumpcyjne w sztukę — Andy Warhol, Roy Lichtenstein, sitodruk i wzrost kultury masowej.
Roy Lichtenstein
Krótki przewodnik po Royu Lichtensteinie: od Look Mickey do komiksów romansowych i wojennych, Drowning Girl i Whaam!, jego kropki Ben-Day i technika o mechanicznym wyglądzie, spór o źródła, Brushstrokes i Mirrors oraz aplikacja do kadrów komiksu, którą możesz wypróbować w PictorX.
Pablo Picasso
Krótki przewodnik po Pablu Picassie: cudowne dziecko z Málagi, okres błękitny i różowy, Panny z Awinionu i kubizm z Braque’iem, Guernica i Płacząca kobieta, nieustanne przemiany oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Impresjonizm
Krótki przewodnik po impresjonizmie: wystawa z 1874 roku w Paryżu, Impresja, wschód słońca Moneta, malowanie w plenerze, lilie wodne z Giverny, nakrapiane światło Renoira, tancerki Degasa, Berthe Morisot i kobiety impresjonistki, rozbity kolor i barwne cienie oraz cyfrowy hołd, który możesz wypróbować w PictorX.
Chcesz wypróbować?
Otwórz PictorX w swojej przeglądarce — do uruchomienia nie jest wymagana żadna instalacja ani karta kredytowa.
Wypróbuj René Magritte’a