Pop Art Studio

Warhol schilderde de Coca-Cola-fles in 1961 en 1962 en zei graag dat een Coke hetzelfde drankje is of je nu rijk bent of niet. Deze look stempelt de fles in rijen, zoals op Green Coca-Cola Bottles: mintgroen onder zwartgroene lijnen, elke fles net iets anders ingeïnkt en een beetje scheef gezet.

Gold Marilyn Monroe (1962), nu in het Museum of Modern Art, zet een kleine zeefdruk van Marilyn op een breed veld van goud. Warhol schilderde het in augustus 1962, de maand na haar dood.

Warhol drukte Marilyn ook los: op de doeken van 1964, zoals Turquoise Marilyn, en in de tien zeefdrukken van 1967. Vlakke, met de hand gesneden kleurvlakken voor de achtergrond, het haar, het gezicht, de oogschaduw en de lippen liggen onder de foto in zwarte inkt, nooit helemaal in register.

In 1963 zeefdrukte Warhol Elizabeth Taylor naar een publiciteitsfoto, rond de tijd van Cleopatra. Zilveren, turquoise en violette versies van hetzelfde gezicht volgden: een filmster, gedrukt als een postzegel, de inkt nooit helemaal op de kleur.

Na de moord op president Kennedy zeefdrukte Warhol persfoto’s van Jacqueline Kennedy in rouw. De Jackie-schilderijen van 1964 herhalen die nieuwsbeelden in blauw, goud en zwart, tot een publieke rouw een raster wordt.

Voor zijn tentoonstelling in april 1966 bij Leo Castelli behing Warhol de galerie met koeienbehang, een knalroze koe herhaald op een gele grond, en vulde de achterkamer met zilveren wolken. Elke rij van de herhaling is een halve koe verschoven.

Dezelfde koe uit 1966, één keer gedrukt in plaats van als behang. Warhols roze koe op geel was gemaakt om een muur bij Leo Castelli te bedekken; deze staat is die zeefdruk op zichzelf, één koe die het blad vult.

In 1966 richtte Warhol de zeefdruk op zijn eigen gezicht. De foto herhaalt zich over het blad zoals zijn Marilyns: één opname, in elk vak een nieuw palet, de persoon en het product in dezelfde inkt gedrukt.

Een tweede staat van het zelfportret uit 1966. Dezelfde foto van Warhol met zijn vingers bij zijn mond is negen keer gedrukt: petrol op roze, limoen op geel, rood op cyaan, elk vak een nieuw paar inkten.

In augustus 1962, weken na de dood van Marilyn Monroe, zeefdrukte Andy Warhol een publiciteitsfoto uit 1953 van Niagara. Felle kleur ligt onder een gezicht in zwarte inkt dat nooit helemaal past, en dezelfde foto herhaalt zich tot de ster een patroon wordt.

In 1967 publiceerde Warhol Marilyn Monroe, een portfolio van tien zeefdrukken, bij Factory Additions in New York. Dezelfde publiciteitsfoto wordt tien keer gedrukt, elk blad in andere inkten en elk een beetje uit het register van het vorige.

De enkele Marilyn-druk, vijf bij vijf herhaald. Elke cel is diezelfde met de hand gesneden zeefdruk: één grond, één gezicht, de foto in zwarte inkt, vijfentwintig keer op het blad.

Het afficheportret van Che Guevara, naar Alberto Korda’s foto uit 1960 en in 1968 de wereld over gedragen, wordt hier als een zeefdrukraster gedrukt. Elk vak is hetzelfde contrastrijke gezicht in een ander vlak palet, de zwarte inkt een beetje verschoven tegen de kleur.

Vanaf het begin van de jaren zeventig dreef Warhol een portretbedrijf. De geportretteerde werd gefotografeerd met een Polaroid Big Shot, kleur in losse vlekken opgebracht en het gezicht in zwart over de verf gezeefdrukt. De prijs was beroemd; de methode altijd dezelfde.

Na het bezoek van Richard Nixon aan China in 1972 zeefdrukte Warhol het officiële portret van Mao Zedong. De schilderijen van dat jaar, en de portfolio van tien zeefdrukken uit 1973 uitgegeven met Castelli Graphics en Multiples, Inc., maken van een staatsfoto losse, snoepkleurige popart.

Warhol drukte Mao ook los: de schilderijen van 1972 en de portfolio van tien zeefdrukken uit 1973. Vlakke, met de hand gesneden kleurvlakken voor de achtergrond, het gezicht, het jasje en de lippen liggen onder de foto in zwarte inkt, met krabbels eroverheen getekend.

De Mick Jagger-portfolio van 1975 telt tien zeefdrukken, uitgegeven door Seabird Editions in Londen. Warhol tekende losse lijnen over foto’s van Jagger en drukte de tekening met de foto, zodat gezicht en gekrabbel één blad delen.

Sachiko (1977) is een portret in opdracht op de manier waarop Warhol aan het eind van de jaren zeventig modellen portretteerde: grote geometrische kleurvelden, dan het gezicht in zwart eroverheen gezeefdrukt, een beetje uit het register. Deze eerste staat houdt de blokken breed en de inkt donker.

De tweede staat van Sachiko (1977) schikt dezelfde zitting opnieuw. De kleurvlakken achter het gezicht veranderen, en het zwarte zeefdruk blijft de laatste laag op het papier, zoals Warhol een portret in opdracht afmaakte.

Rond 1980 begon Warhol natte zeefdrukinkt te bestuiven met diamantstof, gemalen glas dat als stenen oplicht. Schoenen, schaduwen en portretten van dat jaar schitteren op een donkere grond, de glitter zit in de inkt en niet op de foto.

In 1980 portretteerde Warhol Debbie Harry van Blondie, eerst Polaroid, dan een zeefdruk met blokken vlakke kleur onder het gezicht. Het is een van zijn scherpste portretten in opdracht, een popzangeres gedrukt met dezelfde inkt als Liz en Marilyn.

Mildred Scheel, arts en oprichtster van de Deutsche Krebshilfe, zat in 1980 voor Warhol. Het portret volgt zijn opdrachtmethode van die jaren: een gefotografeerd gezicht, vlakke kleur en een zwart zeefdruk, gemaakt voor een model die in Duitsland bekender was dan op een filmaffiche.

Warhols Guns, gemaakt in 1981 en 1982, zetten een pistool op een vlak kleurveld en drukken het tweemaal: een bleke geest omhoog en naar links verschoven, dan het wapen zelf in zwarte inkt, de middentonen open zodat de grond doorschijnt.

Mickey Mouse (1981), uit de map Myths, is in vlak zwart gedrukt over uitgeknipte papieren vlakken in roze, oranje, lavendel en turquoise, mond en broek in rood, met een verschoven krijtlijn. Sommige afdrukken werden met diamantstof bestrooid.

In 1981 en 1982 schilderde Warhol het dollarteken als een beeld op zich, en publiceerde in 1982 een reeks zeefdrukken. Het teken herhaalt zich in botsende kleuren, tot geld als een logo leest.

Goethe (1982) volgt Johann Heinrich Wilhelm Tischbeins Goethe in de Romeinse Campagna, in 1787 geschilderd en nu in het Städel Museum in Frankfurt. Warhol houdt de brede hoed en de mantel als grote vlakke kleurvlakken, drukt de schaduwen er in één inkt overheen en trekt losse krijtlijnen langs het gezicht, de krullen en de plooien.

Alexander the Great (1982) was een opdracht van Alexander Iolas, Warhols eerste galeriehouder. Warhol drukte een antieke marmeren kop op een vlakke grond, grotendeels in zwarte inkt over één kleur die alleen in gebroken vlekken doorkomt, met een rand van een tweede kleur langs het profiel waar de zeven verschuiven, en losse krijtlijnen over de krullen, het oog en het profiel.

Warhols zelfportretten van begin jaren tachtig gaan uit van een polaroid van hemzelf: het zilveren haar, het geruite overhemd, de gestreepte das. Gedrukt in één donkere inkt op één vlakke kleur, lichtblauw, geel of roze, krijgt het gezicht de kleur van de grond en blijven alleen het haar, de ogen, de wenkbrauwen, de neusgaten en de kaak over, alsof de flits de rest heeft weggebrand.

Warhols zeefdruk van een schaatser uit 1983 snijdt het lichaam in vlakke kleurbanen, zoals hij atleten drukte: beweging teruggebracht tot een paar inkten, een harde rand en een grond die niet wijkt.

In 1983, het eeuwjaar van de Brooklyn Bridge, zeefdrukte Warhol de brug in verschillende kleurstaten. Deze eerste staat stapelt twee afdrukken, een rechtop en een gespiegeld, over schuine velden van vlakke kleur.

Een tweede staat van de zeefdrukken van de Brooklyn Bridge uit 1983 zet een gekanteld kleurvlak achter de brug en herhaalt het beeld eronder, lichter en omgekeerd, zodat de kabels twee keer te lezen zijn.

De derde staat van de Brooklyn Bridge uit 1983 deelt het blad in verticale kleurbanen en legt verschillende inktindrukken van de brug over elkaar, sommige omgekeerd, geen enkele helemaal op dezelfde plaats.

Siberian Tiger (1983) werd uitgegeven door Ronald Feldman Fine Arts in New York. Het hoort bij Warhols Endangered Species-portfolio, een reeks van tien levendige zeefdrukken die zijn pop-artesthetiek toepasten op dieren die met uitsterven werden bedreigd.

De Rorschach-schilderijen van 1984 werden gemaakt zoals een vlek: een helft van het doek beschilderen en vouwen. Warhol zei dat hij nooit opzocht wat de vormen moesten betekenen. Deze look vouwt een foto tot die gespiegelde vlek.

Rebel Without a Cause (James Dean) hoort bij Warhols portfolio Ads, in 1985 uitgegeven door Ronald Feldman Fine Arts. Hij zeefdrukt de filmaffiche bijna toon op toon, laat dan een geest van de figuur in een tweede kleur verschijnen en trekt losse lijnen over de inkt.

Een portret van John Lennon uit 1985 in twee tonen: het licht van het gezicht in crème op een diepe grond, een paar vlakke kleurblokken eroverheen en dunne, uit de vrije hand getrokken lijnen langs de randen van de foto, een beetje uit het register.

De tweede staat van het portret van John Lennon uit 1985 laat de kleurblokken weg. Het haar wordt met een warme, droge streek overschilderd, en de vrije lijnen lopen koeler tegen een rodere grond.

Andy Warhol maakte in 1985 de portfolio Cologne Cathedral (Kölner Dom). Uitgegeven door Hermann Wünsche in Duitsland, bestaat de reeks uit vier kleurenzeefdrukken met diamantstof op Lenox Museum Board, en maakt van Duitslands beroemde gotische monument een levendige poparticoon.

In 1986 schilderde Warhol camouflage als een beeld, niet als een uniform, en drukte er gezichten overheen. Het patroon vult het blad in roze, woestijn of scherpe kleur, en het portret is alleen de zwarte inkt erbovenop. Een zeefdrukportfolio van de serie volgde in 1987.

In 1986 gaf Mercedes-Benz Warhol de opdracht voor de serie Cars, een geschilderde geschiedenis van zijn modellen. De Mercedes-Benz Type 400 uit 1925 was er een van. Hij werkte nog aan de serie toen hij in 1987 stierf, en de auto herhaalt zich hier als een raster van zeefdrukkleuren die niet bij elkaar passen.

In 1986 zeefdrukte Andy Warhol de Benz Patent-Motorwagen uit 1886 voor de Cars-reeks in opdracht van Mercedes-Benz. De driewieler is in een paar inkten getekend zodat de spaken lijnen blijven en de openingen in de wielen de ondergrond blijven, en elk vlak van het blad legt een vlakke kleur achter de machine, een vierkant of een driehoek.

In 1987 zeefdrukte Warhol Beethovens hoofd over een veld van bladmuziek. De componist wordt behandeld als een popster: een vlak portret, een paar inkten, en de notatie achter het gezicht als behang.

Moonwalk (1987), uit Warhols sterfjaar, volgt de foto van Buzz Aldrin naast de Amerikaanse vlag op de maan in 1969. De astronaut is één vlakke kleur, roze op de ene prent en geel op de andere, op een vlakke lucht en een korrelige maanbodem, de zeven verschoven tot randen in andere kleuren, met losse krijtlijnen over het pak, het vizier, de vlag en de rotsen.