Grafiki Andy'ego Warhola

Warhol namalował butelkę Coca-Coli w 1961 i 1962 roku i lubił mówić, że Coke to ten sam napój, czy jest się bogatym, czy nie. Ten wygląd odbija butelkę stemplem w rzędach, jak na Green Coca-Cola Bottles: miętowa zieleń pod czarnozielonymi liniami, każda butelka pokryta farbą nieco inaczej i ustawiona trochę krzywo.

Gold Marilyn Monroe (1962), dziś w Museum of Modern Art, kładzie mały sitodruk Marilyn na szerokim polu złota. Warhol namalował go w sierpniu 1962, w miesiącu po jej śmierci.

Warhol drukował Marilyn także samą: na płótnach z 1964 roku, takich jak Turquoise Marilyn, i w dziesięciu sitodrukach z 1967 roku. Płaskie, ręcznie wycięte plamy koloru tła, włosów, twarzy, cieni do powiek i ust leżą pod fotografią w czarnej farbie, nigdy do końca w pasowaniu.

W 1963 roku Warhol odbił sitodrukiem Elizabeth Taylor ze zdjęcia reklamowego, w czasie Kleopatry. Potem przyszły srebrne, turkusowe i fioletowe wersje tej samej twarzy: gwiazda filmowa odbita jak znaczek, farba nigdy całkiem na kolorze.

Po zabójstwie prezydenta Kennedy’ego Warhol odbił sitodrukiem zdjęcia prasowe Jacqueline Kennedy w żałobie. Obrazy Jackie z 1964 roku powtarzają te kadry z wiadomości w błękicie, złocie i czerni, aż publiczna żałoba staje się siatką.

Na wystawę w kwietniu 1966 u Leo Castellego Warhol wytapetował galerię tapetą w krowy: jaskraworóżową krowę powtórzoną na żółtym tle, a tylną salę wypełnił srebrnymi chmurami. Każdy rząd powtórzenia jest przesunięty o pół krowy.

Ta sama krowa z 1966 roku, odbita raz zamiast jako tapeta. Różowa krowa Warhola na żółtym tle miała pokryć ścianę u Leo Castellego; ten stan to sam sitodruk, jedna krowa wypełniająca arkusz.

W 1966 roku Warhol skierował sitodruk na własną twarz. Fotografia powtarza się na arkuszu tak jak jego Marilyn: jedno naświetlenie, nowa paleta w każdym polu, osoba i produkt odbite tą samą farbą.

Drugi stan autoportretu z 1966 roku. To samo zdjęcie Warhola z palcami przy ustach jest odbite dziewięć razy: morski na różowym, limonkowy na żółtym, czerwony na cyjanie, każde pole to nowa para farb.

W sierpniu 1962, kilka tygodni po śmierci Marilyn Monroe, Andy Warhol odbił sitodrukiem zdjęcie reklamowe z 1953 roku z filmu Niagara. Fluorescencyjna farba leży pod czarną twarzą z farby, która nigdy nie trafia idealnie, a to samo zdjęcie powtarza się, aż gwiazda staje się wzorem.

W 1967 roku Warhol wydał Marilyn Monroe, teki dziesięciu sitodruków, nakładem Factory Additions w Nowym Jorku. To samo zdjęcie reklamowe odbito dziesięć razy, każdą odbitkę innymi farbami i każdą odrobinę poza pasem względem poprzedniej.

Pojedyncza odbitka Marilyn, powtórzona pięć na pięć. Każda komórka to ten sam ręcznie wycięty sitodruk: jedno tło, jedna twarz, fotografia czarną farbą, dwadzieścia pięć razy na arkuszu.

Plakatowy portret Che Guevary, z fotografii Alberta Kordy z 1960 roku, rozniesiony po świecie w 1968, jest tu odbity jako sitodrukowa siatka. Każde pole to ta sama kontrastowa twarz w innej płaskiej palecie, a czarna farba jest odrobinę przesunięta względem koloru.

Od wczesnych lat siedemdziesiątych Warhol prowadził zakład portretowy. Portretowanego fotografowano Polaroidem Big Shot, kolor nakładano luźnymi plamami, a twarz odbijano sitodrukiem na czarno po farbie. Cena była sławna; metoda zawsze ta sama.

Po wizycie Richarda Nixona w Chinach w 1972 roku Warhol odbił sitodrukiem oficjalny portret Mao Zedonga. Obrazy z tamtego roku oraz teka dziesięciu sitodruków z 1973, wydana z Castelli Graphics i Multiples, Inc., zamieniają fotografię państwową w luźny pop w cukierkowych barwach.

Warhol drukował Mao także samego: obrazy z 1972 roku i tekę dziesięciu sitodruków z 1973 roku. Płaskie, ręcznie wycięte plamy koloru tła, twarzy, kurtki i ust leżą pod fotografią w czarnej farbie, a na wierzchu narysowane są bazgroły.

Teka Micka Jaggera z 1975 roku to dziesięć sitodruków, wydanych przez Seabird Editions w Londynie. Warhol narysował luźne linie na fotografiach Jaggera i odbił rysunek razem ze zdjęciem, tak że twarz i gryzmoł dzielą jeden arkusz.

Sachiko (1977) to portret na zamówienie w sposobie, w jaki Warhol portretował modeli pod koniec lat siedemdziesiątych: duże geometryczne pola koloru, a na nich twarz odbita sitodrukiem na czarno, odrobinę poza pasem. Ten pierwszy stan trzyma bloki szeroko, a farbę ciemno.

Drugi stan Sachiko (1977) układa tę samą sesję od nowa. Płaszczyzny koloru za twarzą się zmieniają, a czarny sitodruk wciąż jest ostatnią warstwą na papierze, tak jak Warhol kończył portret na zamówienie.

Około 1980 roku Warhol zaczął obsypywać mokrą farbę sitodrukową pyłem diamentowym, tłuczonym szkłem, które błyska jak kamienie. Buty, cienie i portrety z tamtego roku iskrzą na ciemnym tle, a brokat siedzi w farbie, nie na fotografii.

W 1980 roku Warhol sportretował Debbie Harry z Blondie, najpierw Polaroidem, potem sitodrukiem z blokami płaskiego koloru pod twarzą. To jeden z jego najostrzejszych portretów na zamówienie, piosenkarka pop odbita tą samą farbą co Liz i Marilyn.

Mildred Scheel, lekarka i założycielka Deutsche Krebshilfe, pozowała Warholowi w 1980 roku. Portret idzie za jego ówczesną metodą zamówień: sfotografowana twarz, płaski kolor i czarny sitodruk, zrobiony dla osoby lepiej znanej w Niemczech niż na plakacie filmowym.

Guns Warhola, z lat 1981–1982, kładą pistolet na płaskim polu koloru i odbijają go dwa razy: bladego ducha przesuniętego w górę i w lewo, potem samą broń czarną farbą, a półtony zostawiają otwarte, żeby przebijało tło.

Mickey Mouse (1981) z teki Myths jest wydrukowany płaską czernią na wyciętych z papieru plamach różu, pomarańczu, lawendy i turkusu, usta i spodenki na czerwono, z przesuniętą kreską kredki. Niektóre odbitki posypano pyłem diamentowym.

W latach 1981 i 1982 Warhol namalował znak dolara jako obraz sam w sobie, a w 1982 wydał zestaw sitodruków. Symbol powtarza się w zderzających się kolorach, aż pieniądz czyta się jak logo.

Goethe (1982) podąża za obrazem Johanna Heinricha Wilhelma Tischbeina Goethe w Kampanii Rzymskiej, namalowanym w 1787 roku, dziś w Städel Museum we Frankfurcie. Warhol zachowuje szeroki kapelusz i płaszcz jako duże płaskie plamy koloru, drukuje na nich cienie jedną farbą i kreśli swobodne linie kredką wzdłuż twarzy, loków i fałd.

Alexander the Great (1982) powstał na zamówienie Alexandra Iolasa, pierwszego marszanda Warhola. Warhol wydrukował antyczną marmurową głowę na płaskim tle, niemal całą w czarnej farbie na jednym kolorze, który prześwituje tylko w poszarpanych plamach, z obwódką drugiego koloru wzdłuż profilu tam, gdzie sita się przesuwają, i swobodnymi liniami kredką na lokach, oku i profilu.

Autoportrety Warhola z początku lat 80. wychodzą od polaroidu jego samego: srebrne włosy, koszula w kratę, krawat w paski. Wydrukowany jedną ciemną farbą na jednym płaskim kolorze, jasnoniebieskim, żółtym lub różowym, twarz przybiera kolor tła i zostają tylko włosy, oczy, brwi, nozdrza i żuchwa, jakby flesz wypalił resztę.

Sitodruk łyżwiarza szybkiego z 1983 roku tnie ciało na płaskie pasy koloru, tak jak Warhol odbijał sportowców: ruch sprowadzony do kilku farb, twarda krawędź i tło, które nie cofa się.

W 1983 roku, w stulecie mostu Brooklińskiego, Warhol odbił most sitodrukiem w kilku stanach koloru. Ten pierwszy stan układa dwa odbicia, jedno proste i jedno lustrzane, na ukośnych polach płaskiej farby.

Drugi stan sitodruków mostu Brooklińskiego z 1983 roku kładzie przechyloną płaszczyznę koloru za mostem i powtarza obraz poniżej, jaśniejszy i odwrócony, tak że liny czyta się dwa razy.

Trzeci stan mostu Brooklińskiego z 1983 roku dzieli arkusz na pionowe pasy koloru i nakłada kilka odbitek mostu farbą, niektóre odwrócone, żadna dokładnie w tym samym miejscu.

Siberian Tiger (1983) wydało Ronald Feldman Fine Arts w Nowym Jorku. Należy do teki Endangered Species Warhola, serii dziesięciu żywych sitodruków, które przeniosły jego popartową estetykę na zwierzęta zagrożone wyginięciem.

Obrazy Rorschacha z 1984 roku powstały jak kleks: pomalować połowę płótna i złożyć. Warhol mówił, że nigdy nie sprawdzał, co kształty miały znaczyć. Ten wygląd składa fotografię w tę lustrzaną plamę.

Rebel Without a Cause (James Dean) należy do teki Ads Warhola, wydanej w 1985 roku przez Ronald Feldman Fine Arts. Odbija plakat filmu sitodrukiem niemal ton w ton, potem powołuje ducha postaci w drugim kolorze i ciągnie luźne linie po farbie.

Portret Johna Lennona z 1985 roku w dwóch tonach: światło twarzy w kremie na głębokim tle, kilka płaskich bloków koloru na wierzchu i cienkie linie rysowane z wolnej ręki wzdłuż krawędzi fotografii, odrobinę poza pasem.

Drugi stan portretu Johna Lennona z 1985 roku porzuca bloki koloru. Włosy są przeciągnięte ciepłą, suchą kreską, a linie z wolnej ręki biegną chłodniej na bardziej czerwonym tle.

Andy Warhol stworzył w 1985 roku tekę Cologne Cathedral (Kölner Dom). Wydana przez Hermanna Wünsche w Niemczech, składa się z czterech barwnych sitodruków z pyłem diamentowym na Lenox Museum Board i zamienia słynny niemiecki gotycki zabytek w żywą ikonę pop-artu.

W 1986 roku Warhol namalował kamuflaż jako obraz, nie jako mundur, i odbił na nim twarze. Wzór wypełnia arkusz różem, pustynią albo ostrym kolorem, a portret to tylko czarna farba na wierzchu. Teka sitodruków cyklu ukazała się w 1987.

W 1986 roku Mercedes-Benz zamówił u Warhola cykl Cars, malowaną historię swoich modeli. Mercedes-Benz Type 400 z 1925 roku był jednym z nich. Warhol wciąż nad nim pracował, gdy zmarł w 1987, a samochód powtarza się tu jako siatka niedopasowanych kolorów sitodruku.

W 1986 roku Andy Warhol sitodrukował Benz Patent-Motorwagen z 1886 roku do serii Cars zamówionej przez Mercedes-Benz. Trójkołowiec jest narysowany kilkoma farbami, tak że szprychy zostają liniami, a otwory w kołach zostają tłem, a każdy panel arkusza kładzie płaski kolor za maszyną, kwadrat albo trójkąt.

W 1987 roku Warhol odbił sitodrukiem głowę Beethovena na polu nut. Kompozytor jest potraktowany jak gwiazda pop: płaski portret, kilka farb, a zapis nutowy za twarzą jak tapeta.

Moonwalk (1987), z roku śmierci Warhola, podąża za zdjęciem Buzza Aldrina obok amerykańskiej flagi na Księżycu w 1969 roku. Astronauta jest jednym płaskim kolorem, różowym na jednej odbitce i żółtym na drugiej, na płaskim niebie i ziarnistym gruncie księżycowym, z sitami przesuniętymi w obwódki innych kolorów i swobodnymi liniami kredką na skafandrze, wizjerze, fladze i skałach.