60 m/s
45°
0 m
1.0×

Więcej o torach balistycznych

Tor balistyczny i rzut ukośny

Gdy rzucony kamień, kopnięta piłka albo pocisk z wypalonymi silnikami jest już w drodze, kierują nim tylko grawitacja i powietrze. Taki tor to tor balistyczny. Bez powietrza jest to idealna parabola, bo ruch poziomy i ruch pionowy odbywają się niezależnie od siebie. Z powietrzem tor staje się niesymetryczny, a na odległościach tysięcy kilometrów zamienia się w fragment elipsy wokół środka Ziemi. Wybierz scenę. Rzut: przeciągnij po obrazie, żeby wycelować, i puść, żeby wystrzelić, albo ustaw prędkość i kąt, a potem naciśnij Wystrzel. Włącz opór powietrza, żeby zobaczyć, jak parabola się wygina. Pocisk balistyczny: Ziemia jest okrągła, a tor w przestrzeni kosmicznej jest częścią elipsy.

Jak to działa

  1. W scenie Rzut przeciągnij po obrazie, żeby wycelować, i puść, żeby wystrzelić, albo ustaw prędkość, kąt i wysokość, a potem naciśnij przycisk Wystrzel.
  2. Włącz opór powietrza i wybierz obiekt: przerywana parabola pokazuje, dokąd poleciałby bez powietrza.
  3. W scenie Kąty wyrzutu wystrzel naraz pod kilkoma kątami i zobacz, który pocisk leci najdalej. W scenie Pocisk balistyczny śledź fazę napędową, środkową i końcową wokół okrągłej Ziemi.

Dwa ruchy w jednym

Galileusz zauważył, że rzucone ciało robi dwie rzeczy naraz. W poziomie nic go nie pcha ani nie ciągnie, więc jego prędkość pozioma U pozostaje taka sama przez cały lot. W pionie grawitacja ciągnie je w dół z przyspieszeniem około 9,8 m/s², więc jego prędkość pionowa V maleje do zera w najwyższym punkcie, a potem znowu rośnie podczas spadania. Włącz Wektory prędkości i Znaczniki czasu: w poziomie znaczniki są rozłożone równo, ale w pobliżu szczytu się zagęszczają.

Wzory

Ciało wyrzucone na płaskim terenie z prędkością v₀ pod kątem θ znajduje się po t sekundach w miejscu, gdzie x = v₀ cos θ · t i y = v₀ sin θ · t − ½ g t². Osiąga wysokość maksymalną H = (v₀ sin θ)² / 2g i ląduje w odległości R = v₀² sin 2θ / g. Ponieważ sin 2θ ma największą wartość, gdy 2θ wynosi 90°, najdalszy rzut uzyskuje się przy 45°, a kąty, które sumują się do 90°, na przykład 30° i 60°, lądują w tym samym miejscu.

Opór powietrza

Powietrze naciska na lecącą piłkę z siłą, która rośnie z kwadratem jej prędkości. Najbardziej odczuwa to piłka lekka jak na swoje rozmiary, na przykład piłeczka pingpongowa: jej tor łagodnie się wznosi, a potem opada niemal pionowo. Kula armatnia jest ciężka jak na swoje rozmiary i leci prawie jak w próżni. Z powietrzem najlepszy kąt rzutu jest mniejszy niż 45°, co pokazuje scena Kąty wyrzutu.

Od piłek do pocisków

Nad boiskiem piłkarskim Ziemia jest płaska, a grawitacja wszędzie taka sama. Na tysiącach kilometrów żadne z tych założeń nie jest prawdziwe. Pocisk balistyczny w fazie napędowej leci na pracujących silnikach, w fazie środkowej porusza się siłą rozpędu w przestrzeni kosmicznej, a w fazie końcowej spada z powrotem w atmosferę. W kosmosie jego tor jest fragmentem elipsy ze środkiem Ziemi w jednym z ognisk, czyli orbitą tego samego rodzaju co orbita satelity.

Często zadawane pytania

Czym jest tor balistyczny?

To tor ciała, które porusza się tylko dzięki prędkości nadanej mu na początku, a kierują nim wyłącznie grawitacja i opór powietrza. Rzucony kamień, kopnięta piłka i pocisk po wyłączeniu silników lecą po torach balistycznych.

Dlaczego 45° to najlepszy kąt rzutu?

Na płaskim terenie i bez powietrza zasięg wynosi R = v₀² sin 2θ / g. Wartość sin 2θ jest największa, gdy 2θ = 90°, czyli przy θ = 45°. Bardziej stromy rzut dłużej utrzymuje się w powietrzu, ale wolniej przesuwa się w poziomie; bardziej płaski szybciej przesuwa się w poziomie, ale wcześniej ląduje.

Dlaczego opór powietrza sprawia, że tor jest niesymetryczny?

Opór powietrza cały czas hamuje piłkę, najmocniej wtedy, gdy jest szybka. W drodze w górę ma jeszcze dużą część prędkości początkowej i pokonuje dużą odległość. W drodze w dół straciła już część prędkości poziomej, więc spada bardziej stromo. Najwyższy punkt przesuwa się za środek, w stronę miejsca lądowania.

Dlaczego tor pocisku jest elipsą, a nie parabolą?

Parabola zakłada, że grawitacja zawsze działa pionowo w dół i z tą samą siłą. Na dużych odległościach grawitacja jest skierowana do środka Ziemi i słabnie z wysokością. Ciało poruszające się tylko pod wpływem takiej grawitacji porusza się po elipsie, o ile jest wolniejsze niż prędkość ucieczki. Jeśli elipsa omija powierzchnię Ziemi, ciało jest na orbicie.

Czy coś jest wysyłane?

Nie. Wszystko jest obliczane i rysowane na płótnie w przeglądarce. Przycisk Zapisz pobiera PNG. Edytuj otwiera ten obraz w edytorze PictorX.

Chcesz wypróbować?

Otwórz PictorX w swojej przeglądarce — do uruchomienia nie jest wymagana żadna instalacja ani karta kredytowa.

Przejdź do edytora